Μήτε με το σίδερο,
Μήτε με το χρυσάφι,
Μήτε με τα χρώματα
Που σπέρνουν οι ζωγράφοι

Μήτε με τα μάρμαρα
Τα τεχνοσκαλισμένα'
Το σπιτάκι σου έπλασα
Παντοτινό για σένα

Μόνο με του πνεύματος
Τα μάγια! Σου το υψώνω
Σ' ένα τόπον άϋλον,
Απείραχτο απ' το χρόνο

Μ' όλα μου τα δάκρυα
Και με το αίμα μου όλο
Του έχτισα τα θέμελα,
Του σκέπασα το θόλο

Κι α φοβάσαι, αγάπη μου,
Μα μένης μοναχό σου,
Κάλεσε και κράτησε
Μέσα στ' αρχοντικό σου

Όλα τα ερωτόπλαστα
Καθώς εσύ βλάστάρια
Π' άνθισαν κι απόσβυσαν,
Μιας χρυσαυγής καμάρια!

ΟΤΑΝ ΕΙΤΑΝΕ ΣΤΗ ΖΩΗ

Γυρ' εδώ κι ακούμπησε
Και μένε κι όλο μένε
Σιγαλός κι ασάλευτος,
Ω πολυαγαπημένε!

Αχ και νάταν νάνοιωθα
Στο μάγουλό μου επάνω
Ταπαλό σου μάγουλον
Όσο που να πεθάνω!

Αχ και νάταν νάνοιωθα
Κι ακόμα αφού πεθάνω
Την απαλοσύνη του
Στον σκληρόν ύπνο επάνω!

Την απαλοσύνη του
Ποιο σιγαλό τραγούδι,
Ποια πνοή την έπλασε;
Τίνος βελούδου χάδι,

Τίνος κύκνου πούπουλο,
Και τίνος ρόδου φύλλο;
Ποιο μετάξι ανεύρετο,
Ποιο μαγεμένο μήλο;

Ξέρω εν ασπρολούλουδο,
Ανθό χωρίς ψεγάδι,
Π' όλο χάιδια χαίρεται
Απ' την αυγή ως το βράδι'

Που ποτέ δεν τρόμαξε
Τα ολόχλωρά του φύλλα
Του βοριά το μούγκρισμα,
Της μπόρας η μαυρίλα'

Και στον ίσκιο δείχνεται
Σα θείου ονείρου κρίνο
Και στον ήλιο χάνεται
Σαν ήλιου φως κι εκείνο.

Κι ό,τι γγίξη ανάλαφρα
Σ' αυτό, και το φαρμάκι,
Γίνεται χαμόγελο
Και γίνεται φιλάκι.

Γυρ' εδώ κι ακούμπησε
Και διάλεξε για στρώμα
Το τραχύ ξερόχωμα,
Που ακόμα, ωιμέ! κι ακόμα

Το χτυπούν χιονόβροχα,
Το ψέλνουν καλοκαίρια'
Της φροντίδας όχεντρες,
Της συμφοράς μαχαίρια,

Του Καιρού αυλακώματα,
Του Χάρου συγγενάδια,
Πέρασαν, το πάτησαν,
Τ' αφίσανε σημάδια.

Γύρε, κι από τάφραστο
Τ' ακούμπισμά σου ας πάρη
Χάρην ακριβώτερη
Κι απ' όση παίρνει χάρη

Ξέχειλο απ' ταστάχινο
Κυματιστό χρυσάφι
Και το πιο παραρριχτό
Βραχόσπαρτο χωράφι!