Βροχή από μέλι 
στα πεινασμένα μου χέρια 
στεφάνια 
στεφάνια 
στεφάνια 
στα πικρά μου μαλλιά 
όμως 
το βάθρο του αγάλματος 
μένει πάντα άδειο 
όμως 
το στόμα του αγάλματος 
μένει πάντα βουβό

Γύριζε στους δρόμους ο τρελός λαγός 
γύριζε στους δρόμους 
ξέφευγε απ' τα σύρματα ο τρελός λαγός 
έπεφτε στις λάσπες 

Φέγγαν τα χαράματα ο τρελός λαγός 
άνοιγε η νύχτα 
στάζαν αίμα οι καρδιές ο τρελός λαγός 
έφεγγε ο κόσμος 

Βούρκωναν τα μάτια του ο τρελός λαγός 
πρήσκονταν η γλώσσα 
βόγγαε μαύρο έντομο ο τρελός λαγός 
θάνατος στο στόμα

Από ψηλό βουνό είδα τη θάλασσα 
μέσα στα χέρια της είδα 
να ζουν και να πεθαίνουν πουλιά 
κι εγώ έφεγγα ψηλά σαν άστρο 
ήμουν ένα άστρο 
με δάκρυα και με καρφιά 
και γύρω μου ψάρια και σκάλες 
σκάλες ν' ανέβουν να διώξουν 
την καρδιά μου 
σκάλες για να κατέβω εγώ 
για να ξεσκίσω την καρδιά της θάλασσας 
 

Έκθαμβο σπίτι άσπρο και κόκκινο 
σε ποιό δωμάτιο ν' ανθίσαν οι αμυγδαλιές σου 
εγώ είχα ζήσει σ' όλες τις γωνιές 
στην κόκκινη και τη δυστυχισμένη 
στην τραγική την άσπρη πάνω στο πατάρι 
η αναπνοή σου θάμπωνε τα όνειρά μου 
πάνω στα τζάμια σου τρεμόσβηνε μια θάλασσα 
κήποι κρυφά χρυσάνθεμα μέσα στην έκστασή σου 
που έτρεχα ματωμένος και κυνηγός 

Ένα μεγάλο δίχτυ περνούσε σύρριζα 
πάνω από το κεφάλι μου 
η δυστυχία είχε δόντια σιδερένια 
ο ήλιος φύτευε στους τοίχους κι άλλα περιβόλια 
το περιβόλι της μύγας το περιβόλι του χαρταετού 
το περιβόλι το μεγάλο της αγάπης 
το περιβόλι του μεγάλου πυρετού 
που μέσα του ολημέρα γύριζα με το τουφέκι μου 
με μια κορδέλα κόκκινη μέσα στο στόμα μου 
με μια κορδέλα κόκκινη μεσ' στα μαλλιά μου 
σαν τη γωνιά την κόκκινη και τη δυστυχισμένη 
σαν τη γωνιά την τραγική την άσπρη πάνω στο πατάρι 
εγώ είχα ζήσει σ' όλες τις γωνιές< 
σε ποιά λοιπόν ανθίσαν οι αμυγδαλιές σου