"Φρόνιμα και ταχτικά 
πάω με κείνον που νικα" 

Ο ΕΝΑΣ 
Λίγη δροσιά, ουρανέ μου, 
και χάηδεμα τ' ανέμου, 
κελάηδημα πουλιού,  
ξανάνιωμ' Απριλιού! 

Ανάσ', ανάσα λίγη! 
Χρόνια η θελιά μας πνίγει. 
Λίγη χαρά σ' αφτά 
τα σκοτεινά γραφτά! 

Σου πήρανε, λαέ μου, 
το δίκιο του πολέμου 
πατριδοκαταλύτες, 
ξένοι και ντόπιο αλήτες! 

Ο ΑΛΛΟΣ 
Αν θέλεις να χαρείς 
τη λεφτεριά, νωρίς 
γίνε προδότης, γίνε! 
Τιμή, ντροπή δεν είναι. 

Θα 'ναι μαζί σου οι νόμοι 
κι η πλερωμένη γνώμη! 
Πέτα την ανθρωπιά σου 
κι απ' τον αφέντη πιάσου! 

Κι άμα σε φτύνει αφτός, 
να κάθεσαι σκυφτός 
και θα 'χεις τα πρωτεία 
στη σάπια πολιτεία. 

Ο ΛΑΟΣ 
Έξω του αφέντη αρμάδα 
φυλάει, με μπούκα ορθή, 
το λείψανό σου, Ελλάδα, 
μην ξάφνου αναστηθεί!

Να τ' η μεγάλη νύχτα! Καλή νύχτα! 
Ψηλά το κυπαρίσσι σε καλεί. 
- Έλα, δεν έχεις τίποτα να χάσεις 
μάιδε να θυμηθείς και να ξεχάσεις. 

Πατρίδα; Πουλημένη στο σφυρί! 
Λεφτεριά; Με χαλκάδες δεν μπορεί! 
Παιδιά; Που τα χει ας κλαίει μέχρι θανάτου, 
θα' ναι σκλαβ' ή προδότες τα ορφανά του! 

Εισ' άδειος ήσκιος μέσα σ' όλα τ' άδεια. 
Δεν είναι τόσο μάβρα τα σκοτάδια 
του τάφου, όσο τα φέγγη της ημέρας, 
τα φέγγη της σκλαβιάς και της φοβέρας. 

Πιο σίχαμ' απ' το κάθε γης σκουλήκι, 
οι θεόμορφοι δυνάστες σου και λύκοι. 
Μη λες αφανισμό το θάνατό σου, 
αφού δε ζούσες για τον εαφτό σου. 

Αν έκανες το χρέος σου στο λαό, 
σαν ξεχυθεί με πάθος παλαιό 
την πασαν ατιμία να συνεπάρει, 
μ' άλλους πολλούς θα 'χει κ' εσέ μπροστάρη.