Γυναίκες, που σας είδα σ' ένα τραίνο
τη στιγμή που εκινούσε γι' άλλα μέρη,
γυναίκες, που σας είδα σ' άλλου χέρι
με γέλιο να περνάτε ευτυχισμένο'
γυναίκες, σε μπαλκόνια, να κοιτάτε
στο κενό μ' ένα βλέμμα ξεχασμένο
ή από ένα πλοίο σαλπαρισμένο
μ' ένα μαντήλι αργό να χαιρετάτε'
να ξέρατε με πόση νοσταλγία,
στα δειλινά τα βροχερά τα κρύα,
σας ξαναφέρνω στην ανάμνησή μου,
ω εσάς, που επεράσατε μιαν ώρα
απ' τη ζωή μου μέσα, και που ως τώρα
στα ξένα έχετε πάρει την ψυχή μου.

Η ΖΩΗ ΜΟΥ
του Κώστα Ουράνη

Μια νοσταλγία ολάκερη η ζωή μου κι ένας πόθος!
Πότε παλάτια θέλοντας χιμαιρικά να χτίσω
και πότε ξεφυλλίζοντας τις σκέψεις μου σα ρόδα
στον τάφο τού ό,τι πέρασε, - λησμόνησα να ζήσω.
Τα χρόνια από τα χέρια μου γλιστρήσανε σαν άμμος
που ονειροπόλα δάχτυλα κρατάνε, κι η ψυχή μου -
μιαν ώρα χινοπωρινή που εσήμαιναν καμπάνες -
είδε να πέφτει ανέκκλητα το Βράδι στη ζωή μου.
Είμαι σα σπίτι ναυτικών στη θάλασσα κοντά,
που οι άντρες εχαθήκανε μαζί με τα καράβια
και που όταν σκούζει η τρικυμία τ' αγριεμένα βράδια,
οι μάνες και οι αδερφές, μαυροντυμένες, σκύβουν
την κεφαλήν αμίλητες, σκιαγμένες, σα ν' ακούνε
στην πόρτα, την κατάκλειστη για πάντα - να χτυπούνε...